Howard Phillips Lovecraft (20 Augustus 1890 - 16 Maart 1937)
Verdomd geweldige horror schrijver.
De beste.
Veruit.
Elizabeth Keller.
"Patrick had een vaag gevoel.
"Er stond iets te gebeuren.
"Hoe kon hij z'n ouders vertellen dat het slechte overal was.
"In de lucht en in elk stofdeeltje.
"Patrick heeft dat altijd gezien.
"En heeft altijd gezien dat hij er alleen van afwist.
"En dus, op de avond van de zevende dag...
"voelde hij de dreiging van hun komst.
"Iets in de wind van de schemering had gefluisterd:
"Het gaat vanavond gebeuren.
"Toen zijn moeder de volgende dag de deur openmaakte...
"was er absoluut niets meer te vinden.
"Een spoor van Patrick William Wards urine, leidde naar een lege kast.
"Badend in het duister van zijn laatste nacht.
"Einde."
Daar gaan we weer. - Dat krijg je als je de beste bent.
Mam, dat zeg je elke keer. - Ja, maar deze keer meen ik het.
Echt waar? - Ik was gefascineerd, gevangen, bang.
Het was net... Lovecraft.
Het lijkt er teveel op, hè? - Nee.
Ik heb nog niet helemaal m'n stijl gevonden.
Dat is het. Mam, m'n zus is een engerd.
Zeg eens wat anders. - Nee. Beth, eerlijk waar...
ik kan niet begrijpen dat je dagen spendeert...
om een stuk te schrijven waar iedereen overheen pist.
Dat begrijp jij niet.
Wat moeten je verhalen voorstellen? - Ze moeten eng te zijn.
Het is eng om jou als zus te hebben. Maar succes met een vriendje zoeken.
Ik spreek geen Frans.
Blijf schrijven, Beth. - En als ik niet goed genoeg ben?
Je bent goed genoeg.
Dat zeg je alleen omdat je m'n moeder bent.
Wat is dat?
Wat krijgen we nou?
Kom Vera, laat zien dat je klasse hebt. - Geen Frans, mam.
Vertaling: Shaktimaan
Mooie klassieke auto hebben jullie.
Mam en ik zijn dol op oude dingen.
Zijn jullie op doorreis? - Nee. We komen hier wonen.
In 't huis van tante Clarice. - Tante Clarice. Woont ze hier?
Dat weet ik niet precies. Ze is dood.
Ze was m'n moeders nicht, schoonzus, of zoiets.
Clarice Giordan. Dat oude Franse dametje die in dat huis woonde met... Verdomme.
Verdomme. Het ruikt hier straks een week naar nagellak.
Let even op de winkel, mevrouw Giordan.
De naam is Keller.
Familie moordenaar slaat voor de vijfde keer toe.
Wat ben je aan het doen?
Wat is dat? - Een artikel wat jij niet leuk vindt.
Hoe weet jij dat nou?
Is er niemand?
Mijn god, dat stinkt. - Ze komt zo terug.
Ik zie er vreselijk uit.
Waar gaat het artikel over.
Gasten die inbreken. Ze vermoorden de ouders en sparen hun dochters.
Die zijn zo'n beetje jou leeftijd. - En?
Dan blijft hij in huis bij haar.
Samen met de lichamen van de ouders.
Dat verzin je ter plekke. - Meiden?
We gaan.
Het huis van Rob Zombie.
Het gaat haar wel bevallen. - Niet slecht.
Het was een verlengstuk van haar hersenen.
Dit ga je niet menen. - De slaapkamers zijn boven.
Het ruikt hier naar oude vrouwtjes. - Het ruikt naar schimmel.
Dat zeg ik net.
Moet je die poppen zien.
Van Clarice mocht ik er nooit mee spelen. Wat was er aan de hand met tante Clarice?
Werkt het? - Nee.
Nu wel.
Waarom gooi je die oude schrijverstroep niet weg en gebruik je een laptop.
Nooit.
Het lijkt hier wel een vlooienmarkt.
Zou ze dit voor haarzelf gekocht hebben? - Oude dames houden van die troep.
Een Chinese puzzeldoos.
Wat?
Het is meer dan een spiegel. Het is eigenlijk een doos.
Er moet ergens een geheime knop zitten.
En bevalt het? - Nee.
Vera, voorzichtig daarmee. - Waarom zou je zoiets kopen?
Het is van tante Clarice.
Schatje?
Lieverd?
Beth?
Er is niks aan de hand.
O, lieverd.
Natuurlijk is er niks aan de hand. Daarom zag je zo bleek.
Wat heeft zij? - Niks.
Ze is nu net als jij.
Geweldig. Je hebt een fantastische timing.
Vera.
Alles goed met haar? - Nu wil het wel weten.
Je had haar kunnen helpen. - Waarom? Jij kwam haar toch redden.
Ik snap niet dat ze zulke verhalen schrijft en bij de eerste druppel bloed flauwvalt.
Ze heeft vliegangst.
Ze is bang van jongens, ze bang van haar eigen schaduw.
Tijdens het inpakken vond ik iets wat ik niet kon geloven.
Ik heb geen zin in spelletjes.
Een interview. Met haar.
Een paar bladzijden alsof het gepubliceerd was.
Ze heeft alles verzonnen.
Daarin is ze een beroemd schrijfster en vraagt de journalist naar haar boeken.
Ze is de realiteit kwijt. - Fijn dat je toch nog van je zus houdt.
Je bent boos omdat je bij je vriendje weg bent.
Maakt niet uit, mam. - En draag geen make-up meer.
Ik weet dat je meer van haar houdt.
Beth, Beth, Beth. Tyfus, Beth.
Mam.
Waar ligt je antieke lamp? - Op de trap.
Niet je favoriete schrijver, die ken ik. Je antieke lamp, waar is die?
In je kamer.
Hoor je me?
Ja.
Doe eens rustig met die deur. - Geniet je van m'n bed?
Dit is van jouw.
En dit is ook van jouw.
Die troep komt niet m'n kamer in. Neem mee.
Zou je doodgaan als je wat aardiger voor je zus was?
Misschien. - Net wat ik dacht.
Niet van mij.
Het is een oud huis.
Mam, dit is mijn kamer ga mini Lovecraft helpen.
Zachter.
Jane? Wat?
Ik kan je amper verstaan.
Hallo?
Jane? Ik kan je niet horen.
Mam?
Heb je dat gehoord? - Mam!
Nee.
Het wil gewoon met poppen spelen.
Kijk me niet aan.
Luister goed, Beth.
Je moet gaan.
Ga, ren weg.
Ren weg.
Nee!
Beth. Kijk naar me. Schatje, kom hier.
Het is al goed. Niks aan de hand.
Het is al goed.
Ik was in de kelder. - Ik weet het.
Ik weet het. - Met Vera.
Het is voorbij.
Het was zo echt. - Het is al lang geleden, Beth.
Het is een prachtige morgen op CO1.
Ga zitten en geniet van Chicago's klassieke muziekzender.
Ja. - Het is Jerry.
Hé, Jerry. Ze kan nu niet aan de telefoon komen.
Ik vraag of ze meteen terugbelt. Wat zeg je?
...al vijf keer, vriend. Is ze aan het schrijven?
Natuurlijk is ze aan het schrijven. - Is ze klaar voor vanavond?
Dat weet ik niet. Ik zal het haar nu meteen zeggen, goed?
Geweldig, bedankt. - We zijn ontzettend blij.
De directie van de uitgeverij komt naar de show.
De verkoop breekt alle records. Ze zijn gek op je.
Ze zijn gek op de verkoop. - Wil je het niet weten?
Ik haat getallen. - Nou...
ze zijn enorm.
En ze houden van je.
Ja, hallo. Nee. Ik heb het haar net verteld.
De gast van vanavond is een meester van de horror.
Haar laatste boek is, "Ongeluk in een spookland."
Het is nog maar twee weken uit en staat nu al bovenaan de verkooplijst.
We mogen blij zijn dat ze hier is omdat ze zelden op TV verschijnt.
Elizabeth Keller.
Het is me een genoegen om je te ontmoeten.
Dat is wederzijds, Eve. "Ongeluk in een spookland" is...
je meest persoonlijke boek dusver. En een eerbetoon aan je familie.
Ja, dat klopt.
Wat is er met jou en je zus gebeurd in jullie tienertijd.
Wil je weten of het autobiografisch is?
Ik wil alleen zeggen dat het zo echt lijkt.
Het is zo gedetailleerd. De vraag is waarom dit boek?
Om niet gek te worden.
Echt waar?
Ik bedoel, is er een betere reden om te schrijven?
Nee. - Ze hield niet op over Vera en mij.
Ik begon me te verweren Dat is iedereen opgevallen.
Zo erg is het niet.
Op jou mysterieuze manier ben jij de baas.
Dat zeg je omdat je m'n grootste fan bent. - Shit, je hebt gelijk.
Ik breng Harlekijn naar bed.
Weet je zeker dat je dit weer wil zien?
Neem een voorbeeld aan je zoon en zie wat het hem interesseert.
Hij gaat hierin toch niet slapen, of wel? - Waarom niet. Hij is gek op dit kostuum.
Ik zei toch dat ze gek op je zijn.
Hallo?
Beth. Alsjeblieft. Je moet terugkomen.
Vera? - Kom terug.
Is mama bij je? - Ze zijn in huis!
Vera, luister... - Je hoort me niet.
Ik hoor je wel. - Laat me niet alleen.
Is mama daar? Vera?
Je moeder is bij haar, hoop ik toch. - Dat moet wel.
In gesprek.
Probeer opnieuw.
Weet je het zeker? - Weet ik niet.
Het hoeft niks te zijn. Gewoon een van Vera's wanen, maar...
mam beantwoordt haar telefoon niet en ik heb die dromen weer.
Er klopt iets niet. - Dat begrijp ik maar...
Ze hadden nooit in dat huis moeten blijven. Vera moet worden opgenomen.
Goed. Bel als je er bent.
Dat doe ik. - Zorg goed voor jezelf.
Hier? Bent u zeker? - Ja.
Mam?
Beth?
Schatje, wat doe je hier?
Waarom zeg je niet dat je komt? Vera belde gisteravond...
ze gilde toen de verbinding brak en terugbellen lukte niet.
Ik wist niet wat er gebeurde. - Ik wist niet dat ze had gebeld.
Is alles goed? - Ja, ze ligt te rusten.
Ik heb je ontzettend gemist.
Je ziet er prachtig uit. - Je bent helemaal niet veranderd.
Het huis ziet er nog precies hetzelfde uit. - Nou...
Na al die jaren woon je nog steeds in de stijl van Clarice.
Oneerlijk. Ik heb het meeste verkocht.
Je gelooft nooit hoeveel ik voor dat speelgoed heb gekregen.
Serieus? - En ik kan het hele huis laten doen.
Heb je m'n geld wel ontvangen? - Natuurlijk wel.
Zo bedoelde ik dat niet.
Als het niet genoeg is zeg het dan.
Ik weet niet waarom ik dat zei. Je verwent me al.
Ik ben je dochter. Ik verwen je niet.
Lieverd. - Sorry, ik overdrijf.
Ben je niet boos op me? - Waarom zou ik?
Omdat ik je alleen heb gelaten met Vera. - Kijk me aan.
Je hebt me niet alleen gelaten.
Je bent vertrokken voor je eigen leven. Dat is natuurlijk.
Begrepen? Droog je tranen.
Da's m'n meisje.
Kom dan proosten we.
Sinds wanneer drink je boerenbier?
De sleutel ligt bovenop de deur. - Sluit je haar op?
Nee schat, dat doe zelf.
Ze heeft daar de sleutel verstopt. Ik heb er één laten bijmaken.
Vera?
Lieverd?
Verstop jij jezelf?
De verbandtrommel, Beth. In de gangkast links.
Vera? Waar zit je?
Schatje?
De verbandtrommel, Beth.
Help me!
Mam!
Houd haar benen vast. Vlug.
Beth, opschieten.
Houd haar benen vast. - Het is al goed.
Het is al goed. - Voorzichtig.
Help me! - Kalmeer, Vera.
Het is goed. Kalmeer.
Kalm maar. Pak de trommel.
Kijk me aan.
Het is voorbij schat. Het is voorbij.
Hoe heb je dat gedaan?
Ze hebben me pijn gedaan. - Niemand doet je pijn.
Mijn zus.
Ik ben hier, Vera.
Ze ziet je.
Vera. - Ze ziet je.
Wil je vertellen waar je inspiratie vandaan haalt?
Natuurlijk. Het is allemaal begonnen toen ik afstudeerde...
en ik naar de kunstgalerieën in Parijs ging.
En één van de aangewezen kunstgalerieën die een expositie hadden...
Maak je geen zorgen.
Kom hier.
...Winnipeg was. Dus ging ik binnen en ik zag prachtige kunst...
het was bizar het was een beetje vervreemdend.
Wat het samenbracht waren de ideeën die ze hadden...
over hoe winter ons samenbrengt.
Het is hard, of niet?
Ik weet het.
...actief jaargetijde voor kunstenaars om samen te komen en te creëren.
Dus raakte ik gefascineerd door die ene...
Hoe doe je het, mam?
Vorige week vond ik haar in m'n slaapkamer. Vastgebonden aan de radiator.
Ze gilde als...
Ik moest wel omkijken om zeker te zijn dat er niemand was.
Wat kan ik doen?
Je kunt niks doen.
Ze blijft die nacht maar herbeleven.
Kom hier.
Het is goed.
Kom hier. Kom binnen.
Help me, help me.
Vera?
Laat je me alleen doodgaan?
Nee. Niet alleen.
Je gaat niet dood, Vera.
Ze laten me boeten.
En jij bent er niet.
Ik beweeg...
en ze verbranden me. Ik schreeuw en zij...
Alsjeblieft.
Ik smeek het je. Zeg het ze alsjeblieft.
Zeg ze dat ik geen stout meisje ben.
Luister naar me. - Het spijt me als ik ze beledigd heb.
Zeg dat ze stoppen met me te straffen.
Je hebt niks verkeerd gedaan.
Zeg dat ze... - Het is niet jouw schuld.
Ze zijn hier. - Vera, dat is mama maar.
De wagen.
Sodemieter op.
Ben je al wakker?
Ja.
Is Eugene geweest?
Zoveel troep in dit huis.
Heeft hij je de rekening gegeven? - Ik heb hem niet eens gezien.
Wat een mooie dag voor een picknick.
Je ruikt nog steeds naar Beth.
Ik werd helemaal gek van die geur.
Waar heb je het over?
Ik had je toen meteen moeten opeten.
Dan zou je nooit weggaan.
En geen jongens die in de buurt van m'n meisje komen.
Stop met drinken. - Het vlees van m'n dochters.
Je praat wartaal.
Gaat alles goed?
God. Ik zie er vreselijk uit.
Nu weet je van wie jij je talent hebt.
De mogelijkheid om je eigen werelden te creëren.
Het komt van een verslagen imbeciel.
Doet het nog steeds pijn?
Niets doet nog werkelijk pijn.
Je bent nog steeds mooi.
Wat ik probeer te zeggen is...
"Ongeluk in een spookland"
Is je beste boek tot nu toe.
Heb je het gelezen?
Natuurlijk heb ik dat.
Het was zo goed dat ik niet kon stoppen met lezen.
Ik heb het niet opgestuurd omdat ik tot last wilde zijn.
Ik ben erg trots op je.
Beth.
Beth, ik mis je.
Laat me...
helemaal alleen.
Help me!!
Vera.
Vera, het is al goed.
Het is al goed.
Wat heb je gedaan? Kijk me aan.
Er is hier niemand. Er is niemand hier, Vera.
Waar is de sleutel.
Nee.
Vera.
Luister alsjeblieft, maak open.
Stoppen.
Maak open!
Vera, alsjeblieft.
Alsje...
Vera?
Help me, Beth.
Mama. Mam waar ligt de sleutel?
Vera heeft een aanval. Ze heeft zich opgesloten, waar is de sleutel?
De slaapkamersleutel. Waar ligt die?
Er is geen sleutel, schat.
Nee!
Ga van me af, vuile klootzak!
Hufter!
Mam, bel een ambulance.
Vera.
Blijf liggen, oké?
Kijk eens, alsjeblieft.
De ambulance is onderweg.
Ik weet waarom je dat gedaan hebt.
Ik weet wat je wil van je zus.
Ik ga op de weg op ze wachten.
Anders missen ze de ingang. - Mam.
Blijf bij haar en wacht op mij.
Wat bedoelde je daarnet? - Luister niet naar haar, Beth.
Vera?
Waar is de sleutel. Geef niet op.
Vera? Geef niet op.
Ik kan je horen.
Vera, ik kan je horen.
Geef niet op, Vera. Alsjeblieft.
We hebben je zus gebroken.
En nu is het jou beurt.
Mam?
Mam.
Vera?
Wat heb je met me gedaan?
Begrijp je het nu, Beth?
Vera! Wat heb je met me gedaan?
Ze hebben me gebroken en nu spelen ze met jou.
Hij heeft jou gekozen. - Gestoord wijf.
Stop. - Zeg wat je hebt gedaan.
Ik doe het niet. - Zeg op.
Stop, Beth!
Word wakker, Beth!
Loop voor één keer in je leven niet weg.
Probeer de realiteit te accepteren. Kom terug.
Beth, je bent er nog steeds.
Beth, luister naar me.
Accepteer wat er gebeurd is. Je moet gewoon de waarheid onder ogen zien.
Mam. - Er was niets wat ze nog kon doen.
Nee, nee...
Mam is dood, Beth.
Nee. - Dat is ze wel.
Ze is dood.
Nee!
Ze hebben haar vermoord. Ze is dood.
Het spijt me.
Ze is dood, Beth.
Je moet haar laten gaan.
We zijn alleen.
We zijn voortaan alleen.
Ben je er weer?
Beth? Ben je er weer?
Je praat over ze alsof ze bestaan.
En tegen mama.
Je keek me aan alsof ik gek was. Je kon me niet horen.
Je was weg.
Ik wist niet hoe ik je terug kon krijgen.
Ik haat je, Vera.
Ik haat je.
Sta op, vlug. We moeten ons verstoppen.
Hier.
Het is een spelletje. Ze wil dat we ons verstoppen.
Luister, als zij je mee naar boven neemt...
beweeg dan niet. En ga niet huilen, goed?
Ongeacht wat hij met je doet.
Dan blijft hij rustig, oké.
De afgelopen keer toen ik wilde wegrennen werd het veel erger. Niet doen.
Luister...
Als ze je naar boven brengt...
Ongeacht wat hij doet.
Beweeg niet.
En huil niet.
Jij hebt geluk, wil je m'n vriendje zijn?
Wil je m'n vriendje zijn?
Wil jij vriendjes zijn?
Ik vind je leuk.
Wil je m'n vriendje zijn?
Ik vind je leuk.
Ik hou van jou.
Jij bent knap.
Niemand houdt van jou. Jij bent lelijk.
Je bent een vies varken.
Ik zou je willen vermoorden.
Niemand houdt van jou.
Vera.
Nee...
Help. Wacht!
Wacht!
Hou vol. We komen helpen.
Rustig... - Raak haar verdomme niet aan.
Kom niet dichterbij. Achteruit, ga verdomme achteruit.
Jullie doen het heel goed. - Waag het niet...
Ik beloof het.
Wagen tien aan centrale. Er is hier wat aan de hand.
Zeg me wie heeft jullie dit aangedaan. - Een heks.
En een monster.
Ze kwamen voor ons in het huis van tante Clarice.
Ongeveer 14, 15. Slank. Eén is blond de ander brunette.
Het waren twee mannen.
In een snoepwagen. - Een snoepwagen?
Hoor je me? - Ik hoor je, John.
Bij de benzinepomp heeft Janice die twee meiden gezien die je beschrijft.
Meen je dat? - Ik zweer het.
Kunnen jullie zeggen waar tante Clarice woont?
Ze gingen naar het huis van Clarice op de hoek van Holly Flowers en Jackson.
Dat ken ik. - Ze waren met hun moeder...
Janice heeft met ze gepraat. - In hemelsnaam, John.
Stuur een team. We gaan naar het ziekenhuis en komen daarna meteen.
Begrepen. Over en sluiten.
Cooper?
Ik heb informatie. We moeten gaan.
Ik weet waar ze vandaan komen.
Beth!
Kijk me aan!
Kom terug.
Beth!
Je ziet er weer fantastisch uit. - Dank je wel. Fijn dat je er bent.
Bedankt voor de uitnodiging.
Geniet. - Zal ik doen.
Je ziet er prachtig uit. - Jij ook.
Je was altijd al perfect, schatje.
Een hele mooie droom in de meest prachtige wereld.
James, dit is mijn moeder. - Aangenaam u te ontmoeten.
Kan ik haar een minuutje stelen? - Ja.
Deze kant op.
Zwaai naar mama.
Dit is niet echt jou stijl, wel?
Niet bepaald, nee.
Dat had ik al gedacht.
En nog minder als ik klaar ben met lezen.
O, god.
Wat?
Ik wacht al m'n hele leven op dit moment en nu is het zover en...
ik sterf nog liever dan dat je zegt... - Je boek...
is een meesterwerk.
Wat? - Je hebt me goed gehoord.
Als je ook maar één letter in dat boek veranderd...
spreek ik nooit meer met je.
Bedankt.
Ik bedoel...
hartelijk bedankt mr. Lovecraft.
Howard.
Vera.
Luister niet naar haar, Beth.
Er is daar niks meer voor je.
Ze is m'n zus, mam.
De wereld is een lelijke plek om te zijn.
Maar ze is nog steeds m'n zus.
Weet je zeker dat je dat wilt?
Ja.
Ga, schatje.
Ga.
Geen beweging. Aan de kant.
Handen omhoog. Langzaam.
Doe het nu.
Handen omhoog.
Waag het niet te bewegen.
Niet doen.
Ik hou van je.
Goed, Beth.
We zijn zo'n 30 à 40 minuten van het ziekenhuis.
Ik ben bang dat tot die tijd...
je met mij opgescheept zit.
Je bent erg sterk, wist je dat? Je bent erg dapper.
Volgens mij houd je van sport. Doe je aan sport?
Nee. - Nee?
Dat zou ik nooit gedacht hebben.
Ik schrijf graag verhalen.
Vertaling: Shaktimaan